صدایم کن ..........

 صدا کن مرا که صدایت زیباترین نوای عالم است

صدایم کنی ومحبت بی دریقت را نثارم کنی....

    همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...

هيچ کسي   به او کار نمي داد...

  همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}... يک شب که مداد

     شده بودند... مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب

کشيد  ...  و  آنقدر ستاره کشيد که کوچک

      وکوچک و کوچک تر شد... صبح توي جعبه ي مداد رنگي...

       جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد.

     به من آرامش ده

                     تا بپذ یرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

      دلیری ده 

                                                تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

بینش ده

                                            تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده

  تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند.

 تو همونی که دل من

               به کمند تو اسیره

 و همیشه با نگاهی

               دل او آروم میگیره

 تو همون حس غریبی

              مثل گلهای بهاری

 که حتی تو زمستون

                سرخ وخوب وماندگاری

 منم اون عاشق خسته

                که با این شعر شکسته

 کنج این گوشه عاشق 

             به امید تو نشسته.....    

من در میان این قاب

      چه جایی دارم

 من به جز عاشق دل مرده 

 چه نامی بر صفحه روزگار دارم؟

 من چه در بر دارم

 جز یک قلم ویک کاغذ؟

 جز یک دل زخمی و افسرده

 که بیشتر به یک مرده ماند

 شاید نصیبم از روزگار

 بی وفایی وفراق یار بود!

 شاید هم ازهمان اول

 سرنوشتم .شوم و نکبت بار بود.

 .......                 ........             ...........

 کوچه بن بست

وقتی از حنجره کوچه صدایم کردی

کفشی از دربدری به پایم کردی 

من سرم گرم خودم بود که با حیله ی عشق

آمدی بی سبب از خویش جدایم کردی

سخن از همدلی و هم سفری بود

   ولی در پس وسوسه ای گنگ رهایم کردی

میروی مسئله ای نیست  ولی حیف نبود

پس این کوچه بن بست رهایم کردی.    

هنگامی که سپیده صبح آهسته در قصر       

پر ازنشاط را بروی خورشید میکشاند

                              مرا به خاطر بیاور

هنگامی که قلب تواز خبرهای مسرت بخش در

سینه می تپد.

از انتهای جنگل صدایی به تو می گوید:

                مرا فراموش نکن   

وقتی دست تقدیربرای مدت نا معلومی مرا از

           تو جدا میکند . غم غصه . جلای وطن

دوری زمان قلب نا امید مرا پر از اندوه کرد

                                  مرا به خاطر بیاور

عشق غم انگیز مرا به خاطر بیاور

به لحظه ای که مثل همیشه با تو وداع کردم

                  فکر کن.

بدان که دوری وطول زمان عشق و محبت تو را

از قلبم خارج نمی کند .

تا موقعی که قلب من در سینه  می تپد و به تو

 می گوید :

         ((  هرگز فراموشت نخواهم کرد))

در وفای عشق تو مهشورم چو شمع   

                                            شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز وشب خوابم نمی آید بچشم غم پرست

                                           بس که در بیماری هجرتو گریانم چو شمع

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

آره. بازم منم همون دیوونه همیشکی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم واست تنگ شده بود این نامه را واست نوشت.

حاله منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگاهت بد جوری

تو سهم چشمام خالیه .

ابرا همه پیش من اند اینجا هوا پراز غمه

از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمان 

فریاد زدم یا تو بیا یا منا پیشت برسون .

بی کسی

در تمام لحضه هایم هیچکس خلوت تنهاییم را حس نکرد.

آسمان غم گرفته هیچ گاه برکه ی طوفانیم را حس نکرد .

او که سامان غزلهایم از اوست بی سروسامانیم راحس نکرد.

من خودآتشی که مراداده رنگ فنامی شناسم

من خودشیوه نگه چشم مست تورا می شناسم

سوزمن٫سودای من ازمهربی پایان تورونق گرفته

دین من٫دنیای من ازعشق جاویدان تورونق گرفته

دیگرای برگشته مژگان در نگاهم رو مگردان